تاریخ ارسال : ۰۱ مهر ۱۳۹۷ ساعت : ۱۱:۰۶ ب.ظ ۰ نظر
Print Friendly

بوی ماه مهر یعنی بوی چوب نیمکت‌هایی که پر از یادگاری‌ بود

کاشان نیوز-حوریه شیواپور: برای ما دهه شصتی‌ها بوی ماه مهر یعنی بوی چوب نیمکت‌هایی که رویش پر بود از یادگاری‌های حک‌شده بچه‌ها، بوی ماه مهر، یعنی گچ‌های رنگی صورتی، زرد، آبی و سفید.
ما بچه‌های پرقدرتی بودیم، سر نترسی داشتیم، نازپرورده نبودیم، بدون رفتن به پیش‌دبستانی و عادت به محیط مدرسه، از مادرهایمان جدا شدیم و نشستیم سر کلاس. ما یاد گرفته بودیم اشک نریزیم.
برای من دوره ابتدایی یادآور روزهای چندان خوبی نیست، بیشتر یاد مدیرمان می‌افتم که با بی‌مهری مرا به دفتر مدرسه کشاند و گفت چرا هرچه تذکر می‌دهیم، النگوهایت را درنمی‌آوری؟ و خط کش چوبی را بی‌پروا چند بار زد روی دستم. معلم‌ها هم انگار از زجر کشیدن یک بچه لذت می‌بردند، توی دفتر ِمدرسه، تکیه داده بودند به صندلی‌ها و خفه‌خون گرفته بودند. شاید همین‌ها بعدها قلم بر کاغذ ساییدند که ای‌وای از تجاوز به حقوق کودکان…!

دوره ابتدایی مرا یاد معلم کلاس سوممان می‌اندازد؛ معلم نادانی که عادت داشت مداد بگذارد لای انگشت بچه‌ها و این قصه آن موقع دردناک‌تر می‌شد که «عاطفه» دختری که معلولیت خفیف جسمی داشت هم از آزارهای او مصون نبود. انتظار داشت عاطفه هم مثل بقیه باشد، نمی‌فهمید که نمی‌تواند.
ما در مدرسه سروری نمی‌کردیم، آرام و نجیب بودیم. می‌خواستند بد بودن یادمان بدهند، اما نخواستیم یاد بگیریم. اول دبیرستان بودم که مدیرمان مرا کشید کنار که: تو از خانواده مذهبی هستی، برو نگاه کن هر دانش‌آموزی جوراب نازک یا سفید داشت به ما اطلاع بده، نپذیرفتم چون خودم هم جوراب سفید دوست داشتم!!
بابت جوراب نازک، مانتوی کوتاه، کفش لژدار، ناخن بلند تذکر می‌شنیدیم، اما بچه‌های الآن…! مگر کسی جرئت دارد بگوید بالای چشمتان ابروست؟ درسته قورتت می‌دهند!!
ای‌کاش به ما توهین و خشونت نمی‌آموختند، بی‌مهری را یادمان نمی‌دادند، کاش مدرسه ما را می‌ساخت، آنجا اخلاق می‌آموختیم و شیوۀ گفت‌وگو را.
کاش برایمان بستر پرورش استعداد بود و بروز خلاقیت.
کاش اول مهر، آغاز لذت بردن بود و تمرین اعتمادبه‌نفس، یادگیری تفکر عمیق؛ نه صرفاً سوادآموزی با اعمال شاقه…

لینک خبر: http://kashannews.net/?p=72129
مطالب مرتبط

دیدگاه شما

لطفا مقدار صحیح را در کادر زیر وارد نمایید: