کاشان نیوز-مرضیه گیلاسی: برای اولین بار نام این بیشه زار را می‌شنیدم «تخته جور!» بیشه زاری میان قهرود وقمصر. اولش فکرمی کردم «تخته جُو» هست ولی بعداز جویاشدن مطمئن شدم که آخرش حرف «ر» هست.
صبح زود دوچرخه‌ها را روی باربند مخصوص مینی بوس سوارکردیم وبه سمت قهرود راه افتادیم. وبعداز ۴۵ دقیقه به روستای قهرود رسیدیم. دوتن از اعضای بسیار ورزشکارگروه رکاب زدن را از‌‌ همان ابتدای جاده به سمت قهرود دقیقا از ایستگاه CNGشروع کردند. ولی بقیهٔ اعضای گروه بعد از رد شدن از خود آبادی دقیقا ازهمان جا که کنارجاده چاه آب وجود دارد رکاب زدن را شروع کردند. جاده شیب تندی داشت. تقریبا یک کیلومتری باید رکاب بزنیم تا به دکل بزرگی برسیم که کنارجاده است. ازاینجا به بعد سراشیبی شروع می‌شود. تا اینکه بعداز چند پیچ تند از سمت چپ جاده وارد جاده خاکی می‌شوید. سه چهار سال قبل اصلا هیچ جاده کشی نبود ولی ظاهرا به خاطر اکتشاف معدن مسیر جاده کشی شده است وبالطبع رکاب زدن راحت‌تر است. ولی سربالایی سختی ست. گاهی آنقدر خسته می‌شویم که دنده‌ ی دوچرخه هم کم می‌اوریم ومجبور می‌شویم پیاده شویم وبه قول رفیقمان با دندهٔ هیچ وهیچ راه برویم.

از جاده آسفالت تا اتمام سربالایی، حدود چهل وپنج دقیقه‌ای طول می‌کشد البته با ماشین شایدکمتراز ۱۵ دقیقه طول بکشد. به دوراهی می‌رسیم که یک راه به معدن می‌رود ودیگری به بیشه زاری ست که محل بیتوته کردن اهالی ایل وگوسفندانش است.
از اینجا تا محل آغل گوسفندان وخانه‌های گِلی که ایلیاتی‌ها ساخته‌اند یک ربع رکاب زدن با سرعت تند است. وعجب لذتی دارد دشتی سرسبز پرازگلهای بهاری جلوی رویت است که برایت آغوش گشوده است. واقعا آدمی حس پرواز می‌گیرد. هوایی سرشاراز تازگی تمام حجم ریه‌هایت راپرمی کند.

ادامه جاده از محل اسکان ایل وآغل گوسفندان به روستای قزاآن منتهی می‌شود. اما عجب مسیر پرفرازونشیبی ست. مسیر را می‌شود با خودرو هم طی کرد ولی بعضی جا‌ها بسیار سنگلاخی ست وباید بسیار آهسته حرکت کرد. برای رکاب زدن هم بی‌اندازه احتیاط لازم است. ازبعد از محل اسکان ایل تا خود روستای قزاآن مسیرپرازباغهای میوه خصوصا آلوچه وقیصی وبادام ودرخت گردو است ودربیشتر قسمت‌ها هم صدای شرشرآب به گوش می‌رسد. ولی باید همهٔ حواست به رکاب زدن وترمزگرفتن به موقع باشد که مبادا ازمسیر منحرف شوی ویا چرخت روی سنگ بزرگی قرارگیرد وتعادلت رابرهم بزند. خداراشکر باوجوداینکه سابقه زمین خوردن از دوچرخه را دارم ولی چندباری که این مسیر را رکاب زده‌ام تابه حال زمین نخورده‌ام.
بعداز رسیدن به روستای قزاآن دیگر تابلو‌ها مشخص است که باید از چه مسیری برویم تابه قمصروکاشان برسیم. این مسیر آسفالته قزاآن قمصر که برای خودش پراز هیجان است. هم سرپایینی است هم پیچ وخم دارد وهم خلوت است توصیه می‌کنم اگر علاقمندبه تجربهٔ هیجانهای بکر هستید دوچرخه‌تان را با خودروبه روستای قزاآن ببرید واز آنجا با دوچرخه تا خود قمصروکاشان را رکاب بزنید بسیار لذت خواهید برد.
اگر می‌خواهید تکه‌ای از بهشت را به تماشا بنشینید وتجربه‌ای بکر داشته باشیدنیمه دوم فروردین وتمام ماه اردیبهشت تخته جور میعادگاه خوبیست. فقط یادتان باشد اگر گذارتان به آنجا افتاد نه تنها زباله‌ای برجانگذارید بلکه زباله‌های به جامانده آنجا راکه ایلیاتی‌ها باعث آنها هستند رانیز جمع آوری کنید. کاری که همیشه تیم ما انجام می‌دهد.