اجتماعی , ورزشی , یادداشت

کاشان نیوز ــ پیمان گرامی: او تقاص گناهان تیم برزیل (بد بازی کردن) را داد. این اولین جمله‌ای بود که با مصدومیت سخت «نیمار» در بازی با کلمبیا به ذهنم رسید. بعد از بازی به جستجوی عکس‌های این حادثه رفتم و از زوایای مختلف عکس‌ها و ویدئوهای آن را نگاه کردم. در طول این جستجو‌ها، مدام به این فکر می‌کردم که چه چیزی این حادثه برایم تلخ است؟ این‌که شاید برزیل بازی نیمه‌نهایی را به دلیل غیبت «نیمار» واگذر کند؟ دلیل اصلی تلخی برای من این نبود. تلخی از آن‌جا منشا می‌گرفت که حس می‌کردم در این میدان (ورزش) هم شبیه سایر میدان‌های اجتماعی (فرهنگ و هنر…) نیروی خلاق و رویاساز باید قربانی خشونتی احمقانه از سر استیصال شود.
بزرگ‌ترین قدرت فوتبال، قدرت آیینی آن است. آیینی یعنی این‌که دارای چنان توانی در جزئیات خود (فنی، زیبا‌شناسانه، رسانه‌ای) است که می‌تواند انسان‌ها را در یک مراسم (تماشا کردن) نظم دهد و در طول این مراسم به آن‌ها فرصت تجربه‌ی خاصی از رویا‌پردازی را اهدا کند. امری که شاید ارزش‌مند‌ترین گم‌شده‌ی انسان‌های همسان اکنونی در مقایسه با نیاکان بلندپروازشان باشد. رویایی که فرد در ساق بازی‌گران خلاق، باهوش، خوش‌چهره و متین دوباره حس می‌کند. تجربه‌ای که شاید اسمش را هیجان، هواداری، کیف، فوتبال‌دوستی یا هر چیز دیگری بگذارند. ولی ریشه و سبب آن، لحظه‌ای تجربه آن گم‌گشته حیاتی و کهن انسان یعنی رویاپردازی‌ست. اگر ادبیات نقش کلان و گسترده آگاهی‌بخشی و تعریف کردن هویت انسان در یک جامعه خاص را بازی می‌کند، پیروزی و صاحب رویای پیروزی بودن نقشی مهم در باور و حفظ این هویت دارد. این ویژگی فوتبال است که فرای تمام اتهام‌های متوجه آن (که چندان هم نا‌به‌جا نیستند)، مانند این‌که سرگرمی پرهزینه فرهنگ عامه، آغشته به زیور‌الات مصرف‌گرایانه و ارتزاق‌کننده بازار و ابزار اشباع رسانه‌ای است، همچنان می‌توان به آن با احساس و احترام نگریست. چیزی که شاید هواداران رادیکال اعتراض‌های خیابانی این روز‌ها در برزیل به آن توجه نمی‌کنند این است که اغلب قشر فوتبالیست در برزیل و ستارگان آن به صورت سنتی از‌‌ همان قشر ضعیف و کم‌درآمد جامعه بوده و هستند که مانند آن‌ها رویای پیروزی و تغییر در سر داشته و دارند.