کاشان نیوز–میثم نمکی: مرگ حق است اما اینکه بعضی مرگها تلخ تر و غم انگیزتر است، حقیقتی دیگر است.
بعضی ها با رفتنشان به «مرگ» می خندند و گویی به ابدیتی جاودانه می پیوندند. حال آنکه جامعه در سوگش گریانند.
در آموزه های ما؛ کتابِ عمر آدمی با مرگ به پایان نمی رسد. با مرگ ، هجرتی دیگر، حیاتی نو و جهانی جدید رقم می خورد.
اما آنچه زشتی و زیبایی، خوبی و بدی ، شادمانی و ناگامی در حیات آن جهانی را موجب می شود«اعمال آدمی»است. «اعمالی» که توشه و سرمایه و به تعبیری دقیقتر «ذخیره آخرت» است.
در روزهای گذشته پیکر سید جلیل القدری را تا خانه قبر بدرقه کردیم که اسوه عمل صالح بود، نیکو مردی از تبار سادات که روحش مالامال از شور و سوز و معرفت بود.
زنده یاد سید حسن آزادبخش  رییس بازنشسته اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شهرستان کاشان ؛ مردی بود که لبخند ها و تبسم های پیوسته اش ، گوشه ای از پاکبازی و صفای باطنیش را هویدا  کرده بود.
خدمت در عرصه فرهنگی همواره توام با سختی ها و مرارتهای فراوان است و مرحوم آزادبخش عزتمند و صادقانه سی سال در حوزه فرهنگ کوششی خستگی ناپذیر و مسئولانه داشت. او در کنار شاعران و اهل قلم و هنرمندان بود و اداره را مأمنی و کاشانه ای برای اهالی فرهنگ و هنرقرار داده بود.
از تزویر و تظاهر به دور بود و بر تکریم مقام ادب و هنر تاکید می ورزید.کارنامه مدیریت اجرایی او در حوزه فرهنگ درخشان و مثال زدنی بود. او هم سنگ صبور اهالی فرهنگ بود، هم مدافع حقوق طبیعی هنرمندان و هم مدیری که به مدد تجربه ، برخی از کاستی ها و نارسایی ها را در این حوزه می کاوید و برای رفع آن می کوشید.
“سید” مسئولانه در نشستها و مراسم ها حضور می یافت و دلسوزانه از دغدغه ها و آرمان ها می گفت. او همزمان با موعد بازنشستگی مسئولیت سنگینی را پذیرفت که کمتر کسی به آن تن می داد.
«آسایشگاه معلولین ذهنی حرکتی امیر کبیر» نمادی از یک زندگی متفاوت کسانی است که مفهوم زندگی را در عمق نگاه های معصومشان می توان احساس کرد.
“سید” با پذیرش سرپرستی این مجتمع و این گروه از جامعه انسانی، که مراقبت های ویژه عاطفی و درمانی را می طلبیدند دوره جدیدی از ایثارگری خود را شروع کرد.
ارتباط عاطفی با کودکان و معلولین نازنین این مرکز، هر روز بر عطش خدمت و شوق بی قراری او می افزود.
روزی او را در حالی دیدم که کودکان معلول با ایما و اشاره و با شعفی وصف ناپذیر ، سید را در آغوش می گرفتند و می بوسیدند آنچنان که اشک در چشم همه حلقه زده بود. او در برابر این حرکت یک جمله گفت:«امیدوارم با این کارها عاقبت به خیر شوم.»
اخلاق سید و روحیه پرنشاط او سرمشق دوستان و همکاران بود. علی رغم بازنشستگی او خستگی را به زانو درآورده بود و در دورانی که می توانست به آرامش و آسایش بیاندیشد؛ آرامش خود را وقف معلولین و نیازمندان کرد و خیر کثیر و حسن عاقبت را برای خویش خرید.
این روزها دو طایفه بیشتر سوگوارند؛ اول نخبگان و فعالان فرهنگی و هنرمندان و اهالی شعر و ادب که روزگاری تحت حمایت های معنوی و اداری آن سید بزرگوار بودند و دوم کودکان و معلولانی که از نگاه معصومانه آنها می توان گرد یتیمی را برچهره هاشان احساس کرد.
سید برای همه همکاران ، دوستی قابل اعتماد و برای خانواده ، یاری وفادار و برای دوستان، یاورر و پناهی مطمئن به شمار می رفت.
او نیز به خیل کاروان رفتگان پیوست و آه و حسرت را بر دل یاران نشاند ، اما نامش و خدمات ارزشمندش در حوزه های فرهنگی ، هنری و امور خیریه برای همیشه ماندگار و جاودان و به یادگار خواهد ماند.
روحش شاد.