کاشان نیوز- مطهره حاجیزاده: نمایش بینوایان در اولین روز اجرای خود میزبان خبرنگاران و عکاسان بود. برای اولین بار در ایران، عکاسی همزمان با اجرای نمایش صورت گرفت و عکاسان در حین اجرا آزادانه در سالن حضورداشته و عکاسی میکردند. نوآوری موفقیتآمیزی که با همکاری عکاسان کاشانی بهخوبی انجام شد.
حمیدرضا آخوند نصیری در ابتدای نشست در پاسخ به سؤال چرا سراغ رمان بینوایان رفتید؟ پاسخ داد: «از ابتدا خواستیم کار بیهوده انجام ندهیم و به موضوعات اطراف خودمان و جهانمان بپردازیم. جنس ماجرا و حدیث تنهایی انسان در همه جای دنیا مشترک است، ما بر اساس استنباطی که از جهان هستی داریم آرمانها و اهدافی داریم. ما هنرمندان این شهر، خودمان بینوایان هستیم. اگر هوگو الآن زنده بود، یک ورژن ۲۰۱۷ از بینوایان کاشان مینوشت. احساس میکردم آیتمهای رمان با شرایط اجتماعی جهان ما خیلی مشترک است، از مشکلات اخلاقی کشیش تا روسپیگری و تفتیش عقاید، فقر و درماندگی انسان و فریاد آزادیخواهی هنوز هم معضل مشترکی در همه جوامع جهانی است.»
کارگردان بینوایان ضمن بیان این اصل که به رمان بینوایان هوگو خیلی وفادار نبودم. ج، اذعان داشت این نمایش یک برداشت آزاد و روایت شخصی من از بینوایان در سال ۲۰۱۷ داشتم. به گفته او کارگردان امروز باید خود راوی باشد، نمیشود داستان قرن چهارده یا قرن هجدهم را بدون هیچ تغییری اجرا کرد. باید خود کارگردان در داستان دخیل شود. من هر کاری اجرا کردم، خودم در داستان وارد شدم و تغییراتی دادم.
آخوند نصیری درباره انتخاب آیتمها و چگونگی برشهای داستانی توضیح داد: آیتمها را جوری انتخاب کردم که به نوع تئاتری نزدیک شوم که بهعنوان مضحکه جدی معروف است؛ یعنی تراژدی که خندهدار است، کمدی که جدی است. اوژن یونسکو میگوید زندگی یک تراژدی خندهدار است. انگیزهام بیان آلام و مشقات در این فضا بود و سعی کردم در متن به قالب مضحکه جدی وفادار باشم.
ده آیتم را انتخاب کردیم که موضوعات مختلفی را در برمیگیرد و هر برش به همان نام در بروشور نمایش معرفیشده است. برشهایی مثل تردید، عشق، فقر، زندگی، انقلاب، نفرت، بار هستی و… . از رمان بینوایان تنها برشهایی مرتبط با این موضوعات انتخاب شد.
در این نمایش حضور کارگردان در دو صحنه تکرار شد؛ آخوند نصیری دراینباره بیان کرد: از روش فاصلهگذاری برشت استفاده کردم. در این روش کارگردان یا یکی از عوامل وارد صحنه میشوند و با بازیگران گپ میزنند. من با یک تیر دو نشان زدم، هم فاصلهگذاری داشتم هم خودم را در فاصلهگذاریها بهعنوان نویسنده وارد کردم. بهعنوان هوگو ۲۰۱۷ و مادلن با من درگیر شد. همانجا که مادلن من را پدر صدا میکرد و من را مسبب همه اتفاقات میخواند. خواستم بگویم اگر هوگو زنده بود، آیا همان نگاه قرن هجدهمی را داشت؟ درنهایت شمعی روشن کردم و به مادلن دادم؛ این شمع همان چراغی است که رمان بینوایان برای بیدار کردن ذهن خاموش آدمها روشن کرده است.
این کارگردان باسابقه کاشانی در پاسخ به سؤال چگونگی انتخاب موسیقی نمایش که از نقاط قوت این اثر بود، گفت: اگر دقت کنید در پوستر نوشتهشده «تنظیم برای نمایش و آثار، زبیگنف پرایزنر»؛ پرایزنر موسیقیدان لهستانی است که برای فیلمهای کیشلوفسکی موسیقی میسازد. متن بینوایان را بر اساس ملودیهای پرایزنر نوشتهام. این کار جدیدی نیست که یک موسیقی برای متن خاصی باشد، یا برعکس. مثلاً قطعه مشهور «شهرزاد» از کورساکف موسیقی بر اساس متن هزار و یکشب ساختهشده، حالا من متن را بر اساس موسیقی پرایزنر نوشتم. در نمایش «سوئیت دیوار» هم تنظیم متن برای موسیقی بود. ما نگاهی فلسفی به تئاتر داریم، موسیقی پرایزنر هم فلسفی و روانشناختی است. به کار ما میآمد و خواستیم کار هویت داشته باشد.
آخوند نصیری در پایان از مشکلات کار خود و غیبت چهارساله خود در صحنه نمایش کاشان گفت: شورای نمایش کاشان ما را خلاق کرده است. وقتی متن را برای شورا میفرستیم میگویند این متن قابلاجرا در کاشان نیست! متن یا مشکل دارد، یا ندارد. قابلاجرا در این شهر و آن شهر چه معنایی دارد؟ ممیزی در همه ایران باید یک قانون داشته باشد. من چندین متن دارم که قابلاجرا در کاشان نیست! و این مشکلات ما را خانهنشین کرده است. البته ما از آقای روحانی مذاکره کردن و از آقای خاتمی تحمل، مدارا و تعامل را یاد گرفتیم. از کار کردن در اینجا هم راضی هستیم.
نمایش بینوایان در اولین روز اجرای خود میزبان خبرنگاران و عکاسان بود. برای اولین بار در ایران، عکاسی همزمان با اجرای نمایش صورت گرفت و عکاسان در حین اجرا آزادانه در سالن حضورداشته و عکاسی میکردند. نوآوری موفقیتآمیزی که با همکاری عکاسان کاشانی بهخوبی انجام شد.
دیدگاه شما