اجتماعی , اخبار , یادداشت

کاشان نیوز-رضا بابایی: حدود دو ماه پیش با دوستان رفتیم به منطقۀ ییلاقی و سرسبز مرق در اطراف کاشان.
کنار جویی نشستیم و ناهار خوردیم. همان‌جا چوپانی را دیدیم که گوسفندانش را برای چرا آورده بود.
با چوپان دربارۀ طبیعت و مردم مرق گفت‌وگو کردیم.
در میانۀ گفت‌وگو به مناسبت به او گفتیم ما ماشینمان را «کنار امامزاده» پارک کردیم.
چوپان با تعجب گفت:
امامزاده؟ ما اینجا امامزاده نداریم. گفتیم:
حدود سیصد قدم پایین‌تر امامزاده‌ای بود که گنبد و بارگاه هم داشت.
مرد چوپان گفت:
آهان! قبر بابا افضل رو میگویید.
من گفتم:
آنجا مزار بابا افضل کاشانی است؟!
گفت: بله.
باور نکردم. موقع برگشت، به مقبره سر زدیم. اتاق مقبره بسته بود. از معماری بنا و ستون‌های چوبی آن، پیدا بود که ساخت بنا مربوط به عهد صفوی می‌شود؛ اما در همۀ بنا و اطراف آن و در هیچ نقطه از منطقۀ مرق، هیچ اثری از نام بابا افضل نبود.
حدود یک ساعت در اطراف مقبره گشتیم و دریغ از یافتن یک‌ نشانی در حد یک جمله یا حتی یک کلمه بر روی یک کاغذی معمولی.
هیچ و هیچ نشانه‌ای نبود.
همان اطراف مردی از اهل منطقه را دیدیم.
به ساختمان مقبره اشاره کردم و پرسیدم:
این مقبرۀ بابا افضل کاشانی است؟
گفت: بله و من هم عضو شورای دهیاری مرق هستم.
گفتم: چرا هیچ نشانه‌ای نیست که مردم بدانند اینجا مقبرۀ یکی از مفاخر ایران است؟
گفت: بودجه نداریم.
گفتم: مردم روی دیوارهای گچی بنا با زغال این‌همه یادگاری نوشته‌اند. شما هم با زغال روی دیوار گچی‌ بنویسید:
اینجا مزار بابا افضل کاشانی، فیلسوف، عارف و رباعی سرای نامدار کاشانی در قرن ششم و استاد خواجه‌نصیرالدین طوسی است.
افضل!
دیدی؟ که هر چه دیدی هیچ است
سرتاسر آفاق دویدی هیچ است
هر چیز که گفتی و شنیدی هیچ است
و آن نیز که در کُنج خزیدی هیچ است
(بابا افضل کاشانی)