کاشاننیوز-بهمن اورانی: سالها قبل درست لحظهای که به همراه دو تن از دانشجویان آسیبشناسی اجتماعی و بهمنظور تهیه گزارش، قصد ورود به یک پرورشگاه را داشتم، دو مینیبوس حامل کودکان و نوجوانان بیسرپرست را دیدم که گویا آنها را از مدرسه برمیگرداند.
بچهها بهاتفاق شعاری سر میدادند که ضمن اینکه گزارشمان را تحت تأثیر قرارداد تا حدی بر سر انگیزه این شعار با همراهان اختلافنظر پیدا کردیم .
شعار بچهها این بود «بیپدر، بیمادر، پرورشگاهی!»
معتقد بودم اینیک اعلامجرم علیه پدران و مادرانشان است.!
آنها بهواقع مدعی بودند که پدر و مادرم، شما به هر بهانهای ما را در جامعهای که هرروز گستاختر میشود تنها و بیپناه رها کردهاید .
دوستان دانشجوی همراهم میگفتند، این ادعا مستنداتی ندارد و این شعار متأثر از رفتار همکلاسیهای آنهاست که از زندگی این بچهها اطلاع دارند .
البته این درسته که لازمه هر اعلامجرمی مدارک و مستندات خاصی است.
اما پس از سالها هنوز بر این باورم که گاهی میشود بعضیها را در دادگاه دلت بدون مدارک محکمهپسند بهپای میز محاکمه بکشانی.
فرزندان ما میتوانند دستکم در افکار و درون خودشان، پدر و مادران خود را متهم کنند .
اصلاً وقتی نسل آینده به قضاوت مینشیند، گویا هیچ مدرکی مستندتر از حال خودش را نمیبیند .
مراقب باشیم تصمیمات امروزمان چه بر سر آیندگان میآورد، بد است در روح و جان آیندگان محکوم شوی .
دیدگاه شما