کاشان نیوز– ابوالقاسم تقوایی:هنوز هیجده سالم تمام نشده بود که برای اولین بار او را دیدم، در یک محفل ادبی. لب‌های درشت، موهای آشفته و چشمان نافذ، اولین تصویر از مردی بود که با کتی کهنه بر تن در گوشه‌ای نشسته بود.
بعدها او را بیشتر دیدم، نه در محفل ادبی که در مغازه‌ای نزدیک میدان سنگ در گذران زندگی، رو در رو با مشتریانی که از آن کوه نجیب سربه‌زیر، فقط عینکی گرد گرفته را می‌دیدند و دست‌های سیاه شده از کار را…
حداد هر چند رفت اما با بنیه شعری عجیب و تسلط بالا بر صنایع ادبی، تصویری تکرار ناشدنی از خود آفرید.
شاعر فرانسوی پل والری، معتقد است که «سطر اول شعر، هدیه خدایان است» اما این هدیه برای حداد، رنگ و بوی دیگری داشت. حداد و قدرت شعری او و گوشه‌گیری‌ها و سرسختی‌های او، تنها خصوصیات یک هنرمند متعالی را نمایان می‌نمود.
استحکام شعر حداد، نشان از زیربنای استواری دارد که حاصل نگرش و تجربه اوست. ترکیب احساس، اندیشه، تخیل و طنز، مسیری به شعر او می‌دهد که برگرفته از تکوین ارتباطات ذهنی دقیق اوست.
شکل‌پذیری شعر حداد شیوه‌ای منظم و متشکل دارد و مخاطب با شاعری روبه‌رو می‌شود که واژه‌های رام‌شده را به‌راحتی به کار می‌گیرد.
افسوس که قواعد حاکم بر محفل‌های سنتی شعرخوانی، اجازه بروز خلاقیت‌های شعری بیشتر را از این مرد بزرگ گرفت.
زبان پرداخته و ادبی حداد که حاصل جد و جهد شاعرانه و قدرت قریحه رشک‌برانگیز اوست، تنها بخشی از ظرفیت او بود که در بافت تغزلی و قراردادی شعر قدیم محدود شد.
هنرمند، محتاج فضای هنری به معنای واقعی است. در چنین فضایی، شاعر با جهانی روبروست که تمام عوامل سازنده شعر چون واژه‌ها، تصویرها، تعبیرها، تشبیه‌ها و استعاره‌ها در عدم قطعیت به سر می‌برند.
ضرورت زمانی تحول بود که نیما را بر آن داشت تا «دید تازه» ای در شعر معاصر ایجاد کند و مسیری مناسب را برای بروز ظرفیت‌های زبانی شاعران هموار نماید.
حداد به معنای واقعی این ظرفیت را داشت که با عینیت‌گرایی بیشتر، حرکت بیشتری به شعر خود ببخشد و ظرفیت خفته خود را در نگاه تازه‌ای به ادبیات به کار گیرد و در نتیجه به کشف‌های زبانی جدید دست بیابد. افسوس بسیار که ظرفیت پنهان حداد هیچ‌گاه آشکار نشد و آن دنیای مهربان واژه‌ها برای همیشه به چاله‌ای کوچک رهسپار گردید.