کاشان نیوز: ابوالفضل شاهی: از همان دوران کودکی همیشه با دیدن منار زین‌الدین، یاد ضرب‌المثل «اول چاه را بکن و بعد منار را بدزد» می‌افتادم و از عمق چاهی که بتوان این منار را در آن جای داد، تعجب می‌کردم. سال‌ها رفتند و کودکیِ ما میان آژیرهای سفید و قرمز و ضربدرهای روی پنجره‌ها گم شد. سال‌ها بعد در سال ۱۳۹۰ و در دوران میان‌سالی و پساخس و خاشاکی، میراث فرهنگی کاشان، تصمیم به مرمت این منار کج گرفت و ضرب‌المثل محبوب من بعد از سالیان دراز، کمی تا قسمتی مصداق یافت. میراث فرهنگی طبق معمول برای مرمت، دور منار را داربست کشید و طبق معمول هیچ مرمتی انجام نداد. به همین سادگی. فقط گویی ابروباد و اداره میراث فرهنگی، دست در دست هم دادند تا کاشی‌های هشت‌صدساله نصب‌شده در کمر مناره ناپدید شوند زیرا بدون داربست مرحمتی اداره میراث کاشان، هیچ راه دیگری برای غیب شدن کاشی‌هایی در ارتفاع ۲۰ متری نبود و جالب‌ترین نکته این اتفاق در آن زمان، هماهنگی جالب بین یک سازمان دولتی و علاقه‌مندان به فروش میراث فرهنگی و یا به‌عکس بود و این حادثه خیلی غریبی نبود چراکه رئیس‌کل میراث فرهنگی کشور در آن دوران نیز، حالا به جرم فروش آثار باستانی ایران در اوین است. غیبت کاشی‌های منار هم کم‌کم طبق معمول فراموش شد و هیچ‌کس به‌عنوان دزد و شریک و رفیق معرفی نشد. فقط داربست‌های اطراف منار بعد از چهار سال به‌عنوان نشانه بی‌کفایتی میراث فرهنگی کاشان همچنان در آسمان سرپا هستند (به نظر من فرهنگستان ادب باید به‌واسطه عدم مسئولیت‌پذیری مسئولین در چند دهه اخیر، واژه «نخودی» را جایگزین واژه بی‌معنا و مجعول «مسئول» کند. قبول دارم این نام‌گذاری، توهین به نخود است ولی لااقل از کلمه مسئول برای مسئولین مناسب‌تر و بامعناتر است). یادم هست که در سنین جوانی و در دوران اصلاحات نیز چندین بار تلاش کرده بودم که از منار مذکور بالا بروم و ازآنجا از شهر، عکس‌بردارم، ولی برای اجازه ورود به منار به هر اداره‌ای رفتم با تمسخر و تحقیر و سرزنش روبرو شدم. شکی نبود آن زمان هنوز بافت به این وسعت تخریب نشده بود و بی‌گمان اگر امکان عکاسی پیدا می‌کردم امروز عکس‌ها و مستندات بی‌نظیری بر جای می‌ماند و آیندگان را به کار می‌آمد.
و حال در میان‌سالی که کاری از دست برنمی‌آید شاید از زبان برآید پس تنها می‌توان روسای جوان دو اداره مربوطه را کمی نصیحت کرد گرچه می‌دانم که گوش و هوش شنوایی نیست بااین‌حال شک ندارم که با تبلیغات خوب می‌توان در کمترین زمان، منار کج کاشان را به‌عنوان برج پیزای ایرانی پرآوازه کرد. پند اول اینکه اداره میراث، حداقل کاشی‌های تازه‌ای به‌جای ناپدیدشدگان نصب کند و به جبران خطای دیروز، یک‌سوم ریخته شده منار را بازسازی و مرمت و دسترسی به داخل منار را امکان‌پذیر کند تا یک جاذبه دیگر به جاذبه‌های گردشگری کاشان و ایران اضافه گردد و گردشگران بتوانند هیجانِ بالا رفتن از مناره و همچنین دیدن شهر از بالا را تجربه کنند. دو اینکه شهرداری برای اطراف منار یک بوستان کوچک طراحی کند و ازآنجاکه هیچ ضربه‌ای کارسازتر از ضرر مالی به بیگانگان دنیاپرست نیست، شهرداری می‌تواند از راه فروش بلیت به گردشگران ندید بدید خارجی درآمد کسب کند و با پول آن خانه‌های تاریخی را خریداری و خراب کند و به‌جای آن خیابان‌های کج‌ومعوج در شهر بکشد.