کاشان نیوز – امیرحسین ایزدپناه: «اگر نیّت یک‌ساله دارید، برنج بکارید؛ اگر نیّت ده‌ساله دارید، درخت غرس کنید؛ اگر نیّت صدساله دارید، آدم تربیت کنید. سینماتوگراف آدم تربیت می‌کند.» *

در روزهایی که بیشتر نگاه‌ها به انتخابات مجلس شورای اسلامی و مجلس خبرگان معطوف شده و فضای خیابان‌های شهر، سایت‌های خبری منطقه و شبکه‌های اجتماعی مجازی، به شکل نه‌چندان مطبوعی، به تصاویر و خبرهای نامزدهای محترم، آکنده‌ از سیاست زدگی شده است، کمتر کسی به یاد سینمای هنر و تجربه‌ی نیمه تعطیل کاشان است. آخرین بار، نزدیک به یک ماه قبل بود که مجتمع سینمایی کاشان، فیلمی از گروه سینمایی هنر و تجربه را به نمایش درآورد و بعدازآن جلسه‌ی پرحاشیه‌ی اکران و نقد فیلم «یحیی سکوت نکرد»، عملاً پخش فیلم‌های هنر و تجربه در کاشان تا امروز متوقف‌شده است تا معدود علاقه‌مندان کاشانی این سینمای نجیب، فعلاً در فراق، دلتنگ باشند.

سؤال مشخص علاقه‌مندان سینمای هنر و تجربه این است: علّت توقّف اکران فیلم‌های هنر و تجربه (که آن‌هم یک سانس در روز بود و تازه بعضی روزها هم انجام نمی‌شد) چیست؟ و چه کسی مسئولیت آن را به عهده می‌گیرد؟ و چرا در این زمینه تاکنون به‌طور شفاف اطلاع‌رسانی نشده است؟ آیا دستوری قضایی مبنی بر توقف پخش فیلم‌ها وجود دارد؟ آیا نهادهای قانونی مربوطه، با استناد به بندهای قانونی و صدور بخش‌نامه مانع از پخش آن شده‌اند؟ آیا مدیریت محترم مجتمع سینمایی کاشان عطای سینمای هنر و تجربه را به لقای آن بخشیده است؟ آیا نمایندگان هنر و تجربه‌ی کاشان، برای فروکش کردن جنجال‌ها، محافظه‌کاری پیشه کرده و خود تصمیم به تعطیلی موقت آن گرفته‌اند؟ یا این‌که این‌یک تصمیم مجرّد و فراقانونی است؟ اگر در جریان اکران فیلم قبلی، به‌زعم بعضی، افرادی (از هر دسته و گروهی و با هر انگیزه‌ای) دچار تخلّف شده‌اند، چرا باید سینمای هنر و تجربه تاوان آن را بدهد؟ یعنی واقعاً هیچ راهی برای باز کردن این گره وجود ندارد و نمی‌توان باکمی تساهل و تسامح مدیریتی، مسئله را حل کرد؟ تا کی هنر باید تاوان بازی‌های سیاسی و پشت پرده‌ی قدرت را بدهد؟ به‌قول‌معروف، چرا باید به خاطر یک دستمال، قیصریه را به آتش کشید؟ با آبروی هنرمند ملّی بازی کردید (تا جایی که بی‌بی‌سی و ویکی‌پدیا هم فهمیدند!) به‌جای عذرخواهی و حل کردن مسئله، زورتان به سینمای هنر و تجربه رسیده است؟ سینمای هنر و تجربه، نه در پی تسخیر گیشه است که تهیه‌کننده و عوامل فیلم، از کنار آن کیسه‌ای برای خود بدوزند، نه کاری به سیاست دارد که موی دماغ آقایان شود و نه تریبونی دارد تا تبلیغ کند و بر مخاطبان خود بیفزاید و خطری برای فیلم‌های مبتذل و زرد سینما تلقی شود. فیلم‌های این گروه، هدفی جز به تفکّر واداشتن و رشد فکری و فرهنگی مخاطبان خود ندارند، هدفی جز خلق تجربه‌های نو و بدیع در هنر فیلم‌سازی ندارند؛ هنر برای هنر. دوستان دلسوز! هنر و هنرمند را دوست بدارید و به آن اعتماد داشته باشید.

امید است که در آینده‌ی نزدیک و در فضای نشاط اجتماعی و سیاسی حاصل از انتخابات، با فروکش کردن اختلافات و حل عاقلانه‌ی چالش قبلی، «تدبیر» ی اتخاذ شود تا «امید» به دوست داران سینمای هنر و تجربه برگردد.

*: دیالوگی از امیرکبیر ِ فیلم «ناصرالدین‌شاه، آکتور سینما» ساخته‌ی به‌یادماندنی «محسن مخملباف» در سال۱۳۷۰