اجتماعی , اخبار , یادداشت

کاشان نیوز– بهمن اورانی: قبل از اینکه وارد ورودی پارکینگ یکی از پایانه‌های مسافربری اصفهان بشوم تا بروم و بلیتی را تهیه کنم، از متصدی ورودی پارکینگ پرسیدم جای پارک هست …؟ او هم مثل همه‌ی ما ایرانی‌ها پاسخی دوپهلو و پر از ابهام داد…
«حالا یه طوری میشه…!»
بعدازاینکه وارد محوطه پارکینگ شدم هیچ جای پارکی نبود، به‌ناچار مسیر را ادامه دادم و قصد خروج داشتم که متصدی خروجی پارکینگ گفت: ۸۰۰ تومان میشه … گفتم: من نتوانستم جای پارک پیدا کنم … و او که گویا از این جمله تکراری مردم خسته بود با عصبانیت گفت: همین‌که گفتم ۸۰۰ تومان میشه…
و من به توصیه او عمل کردم و قبل از اینکه صدایش بلندتر بشود و هم‌وطنان عزیز وارد معرکه بشوند و بگویند: آقا ۸۰۰ تومن ارزش نداره و دردناک‌تر از همه یکی بگوید آقا برو من ۸۰۰ تومن را می دم …!
بی سروصدا دست کردم و هزار تومان دادم و او یک آدامس معمولی به من داد…
خودروام را در خیابان مجاور پایانه پارک کردم و رفتم بلیت را تهیه کردم و پس‌ازآن رفتم سراغ بازرس پایانه یا همان مدیر شیفت، موضوع را گفتم و زودتر از او گفتم البته ۸۰۰ تومن ارزشی نداره …
بازرس بلادرنگ کتش را پوشید و همراهم آمد تا درب خروجی پارکینگ، متصدی مربوطه تا ما را همراه هم دید، با صدای بلند گفت: آقا شما کجا رفتید خواستم ۸۰۰ تومن تان را پس بدم…!
…و من که آدامس را در خودرو گذاشته بودم با خودم گفتم دیگه ارزش نداره یک آدامس ۲۰۰ تومانی را برگردانم…! همان ۸۰۰ تومان را گرفتم و آمدم …
در طول مسیر به این موضوع فکر می‌کردم که گاهی می‌شود بی سروصدا استیفای حقی کرد، هرچند حد و اندازه آن حق کوچک باشد، یادمان باشد:
آب دریا را اگر نتوان کشید
هم به قدر تشنگی باید چشید…