کاشان نیوز-بهمن اورانی*: شاید از سال ۸۸ و در جریان مناظره تلویزیونی کاندیداهای رئیس‌جمهوری و یا شاید هم در سال ۹۶ و اظهارات تبلیغاتی رئیس‌جمهور منتخب، فرقی نمی‌کند، مهم آن است که جامعه ایرانی به‌شدت متأثر از گفتمانی حیرت‌آور شده است.
گفتمانی که در جریان آن ناگهان و به شکل حیرت‌آوری در مقابل چشمان میلیون‌ها نفر، یکی دیگری را متهم به فساد، دزدی و حتی قتل و جنایت می‌کند.
این گفتمان به لحاظ جذابیت، رهایی از کمبودها و ناتوانی فرد و به چنگ آوردن امتیازات بادآورده که هرگز مستحق آن نبوده، توانسته به شکل باورنکردنی مورد استقبال مقامات سیاسی قرار گیرد.
شاید هم به خاطر اینکه ما ایرانی‌ها اساساً استعداد جذب این نوع ادبیات راداریم، ادبیاتی که همواره ادیبان و شعرای ما با عنوان «حاضرجوابی» آن را توجیه کرده‌اند.
گفتمان حیرت‌آور با همه جذابیت‌هایش مانند فست فودهایی می‌ماند که با تمام هوس‌انگیزی‌شان، سرانجامی جز بیماری‌های درمان‌ناپذیر ندارند.
آسیب‌رسانی گفتمان حیرت‌آور وقتی به اوج خود می‌رسد که وارد مرحله عملیاتی و اجرایی شود.
مرحله‌ای که نمونه آن را روز گذشته با گل گرفتن درب خانه سینما توسط بازیگر سینما و تلویزیون دیدیم.
به نظر می‌رسد برای رهایی از این گفتمان بهترین و مؤثرترین اقدام، پس زدن آن توسط مردم است.
ازاین‌پس به‌آسانی حیرت‌زده نشویم، مجذوب این گفتمان کاذب نشویم، گفتمان حیرت‌آور هیچ شباهتی به گفتمان شفاف ندارد.
باور کنیم کسی که خارج از صحن دادگاه و قاضی و وکیل مدافع، دیگری را متهم و حتی محکوم می‌کند هدفی جز رهایی از اتهامات خود ندارد.