کاشان نیوز- عباس شافعی: این روزها حال و هوای وطن سخت تحت تاثیر مردانی است که از پس ۲۷ سال با حضوری نمادین به جامعه سیاست زده ما تلنگری سخت زده اند تا شاید این پوسته خوش زرق و برق و دلفریب ترکی بردارد. ۱۷۵ غواص به سرعت نشانه ای ماندگار و نماد پایداری شدند تا امروزی ها بدانند مردان وطن در گذشته ای نه چندان دور، چگونه از دین و آیین و کیان و سرزمین خود دفاع کردند، مردانی که وقتی  ندای رهبرشان را شنیدند که گفت:«درنگ امروز فردای اسارت باری را به همره خواهد داشت» بی درنگ دل به دریا زدند و آرامش و آسایش و جان شیرین را سپر کردند به اسارت رفتند تا ما امروز شاهد آن فردای اسارت بار نباشیم.
اینان از نسل رستم پهلوان هستند هم او که بند را ننگ می دانست؛ قبول بند از سوی پهلوان مساوی است با عار و شکست و در یک کلام حقارت روح؛ و در فرهنگ پهلوانی مرگ جسم را بر مرگ روح ترجیح می دهند. چرا که قبول این حقارت از سوی پهلوان یعنی پشت پا زدن به هر آنچه که او و نیاکانش در راهش بارها شمشیر زده اند و بارها جان بر کف نهاده اند چنان که رستم در مقابل تقاضای اسفندیار که تسلیم شدن او را طلب می کرد پاسخ می دهد:
زمن هر چه خواهی تو فرمان کنم
ز دیدارت آرامش جان کنم
مگر بند، کزبند عاری بود
شکستی بود زشتکاری بود
نبیند مرا زنده با بند کس
که روشن روانم برین است و بس
مرا سرنهان گر شود زیر سنگ
از آن به که نامم برآید به ننگ
آری دست بسته و بند برای پهلوان ننگ است، پهلوان دلیلی برای بندگی کردن نمی بیند او هر چه دارد به نیروی دست و اراده و ایمان است و تکیه بر قدرت یزدان، مدیون کسی نیست، زیربار منت کسی نیست، و این است رمز پنهان ماندن غواصان از پس ۲۷ سال…
کسانی که با جنگ و آن هم جنگی نابرابر در شرایط سخت و غیر متعارف اروند و ابوالخصیب و ابوفلوس آشنایی دارند راز غواصان دست بسته را بهتر می فهمند.
بچه های گردانهای رزمی مهندسی جهاد؛ سنگر سازان بی سنگری  که در فاو و شلمچه و
در کنار اروند رود وحشی، با استرس جو سنگین و پر اضطراب وهم آلود شب  را به
صبح می رساندند این فضا را خوب درک می کنند. هر آن نگران حضور غواصان دشمن و
شبیخون آنها با آن سیم های حلقه ای بودند که در یک چشم بر هم زدنی  رگهای گردن
را می برید و…
یادش بخیر جهادگر آسمانی مان مرحوم شیخ حسن شویدیان  برای رهایی از شر غواصان دشمن که هر از چند شبی تکی به سنگرهای بچه ها می زدند و یا برای شناسایی و بررسی موقعیت ما
در تاریکی شب، مخفیانه و در میان نیزارها به مقر گردان سلمان فارسی نزدیک می شدند، به نیزار های اطراف اروند رود بنزین می پاشید تا با آتش زدن آنها محل اختفای غواصان به هم بخورد و میدان دید  دیدبانان بیشتر شود. جریانی که در یکی از روزها در اثر وزش باد مخالف و غافلگیری وی توسط آتش سوزان نیزارها، او را مجروح نمود و ممکن بود در اثر لحظه ای غفلت و درنگ ، شهادتش در میان نیزارهای اروندرود رقم خورد.
مبنای جنگ غواصی غافلگیری است غافلگیری که گاهی هم به غافلگیر شدن می انجامد جنگی  نامتعارف که سمت و سوی و جهت دشمن مشخص نیست و نوعی خاص از مبارزه و دفاع است. ولی داستان  ۱۷۵ غواص رودخانه ابوفلوس و کربلای ۴ حکایتی دیگر دارد. غافلگیری پدیده ای مرسوم و طبیعی در جنگ است ولی بستن دست و زنده به گور کردن حکایتی نیست که مرسوم و طبیعی باشد. اینجاست که رمز جاودانگی و نشانه پهلوانی معنا می یابد. نشانه ای که باید ۲۷ سال مدفون می ماند تا شاید زمانی که امروز است، عیان شود و این نشانه، نشانی ما شود برای رسیدن به دیار پهلوانی و کوی پهلوانان؛ و شناخت و درک معنا و مفهوم و مرام پهلوانی ؛ شیوه، مرام و مسلکی که  جامعه ما این روزها بیش از هر زمانی نیازمند آن است.
مرامی که  شاه بیت آن نثار جان در راه وطن است و به یقین هر یک از این ۱۷۵ غواص دلاور و پهلوان، در آخرین لحظه ای که  دشمن  خاک سیاه را بر پیکرشان آوار می کرد با گردنی افراشته و افتخار ندا در می دادند که :« نبیند مرا زنده با بند کس /که روشن روانم برین است و بس.